दिलकुमार पाख्रीन/ २१ अगस्ट, कुवेत। झन्डै दुई बर्ष अघि एक जना नेपाली दिदि अचानक ढलेर बेहोस हुन्छिन। कुवेत आएर केही बर्ष देखि इल्लिगल अर्थात अवैधानिक हैसियतले बसेको रहेछ। नेपाली दाजुभाइहरुको सहयोगमा उनी कुवेतको फर्वानिया हस्पिटलमा उपचार गराइरहँदा पनि ३/४ महिना सम्म कोमामा हुन्छिन। उनको नेपालको घर ठेगाना कसैलाइ थाहा हुँदैन। त्यति भैसक्दा सम्म एक जना नेपाली साथिले NRNA बाट सहयोग राख्दै यो घटना समबन्धित खबर गर्छन। त्यसपछी NRNA महिला संयोजक सहितको टोलि उक्त महिलालाइ भेट्न हस्पिटल पुगे। सामाजिक सञ्जाल मार्फत उनको ठेगाना पत्तो लाग्यो। उनी सारदानगर-१९ चितवनकी रहेछन।
उनको परिवार संग पनि चितवन सेवा समाजले समन्वय गर्यो।
तर अचम्म लाग्यो कति बेला भने, जब उनले हस्पिटल भर्न भएको लगभग ८ महिनापछी आफू कोमामै रहेको बेला बच्चा पाइन। सबैलाइ निक्कै अचम्म लाग्यो। उनको उपचारर्थ खटिरहेको नर्स र डक्टरहरु समेत आश्चर्य चकित भए। घटना यहि सकिँदैन। नेपाली दूतावास र उनलाइ चिन्ने केही साथिहरुको सहयोगमा त्यो बच्चाको बाउ खोजियो। बाउ भेटियो पनि। बाउले स्वीकारे, “बच्चा मेरै हो। हामी शुक्रबार शुक्रबार बस्थ्यौँ। बिरामी भएसी हस्पिटल लगेको नि मैले नै हो।” उनले भने। निन्याउरो मुख्लाउँदै ” म त नेपालमा परिवार भएको मान्छे, उनको अवस्था त्यस्तो छ। कहाँ लैजानु के गर्नु केही जानकारी भएन। अब हजुरहरुले नै सहयोग सुझाव दिनुपर्यो। नत्र म त यहिँ सुसाइड गर्नुपर्ने स्थिती आइसक्यो।”
त्यत्तिबेला सम्म्मा उनको भनिएको बच्चा र ती कोमामा रहेको आमालाइ कुवेत सरकारले ब्यबस्था गरेको सभा हस्पिटलमा सिफ्ट गरिसकेको थियो। त्यस्ता आधिकारिक रुपमा बाउ नखुलेका बच्चाहरु कुवेत पुलिसको निगरानिमा सभा हस्पिटलमा राखिन्छन। कुवेत पुलिसको निगरानिमा रहेको भएर मौखिक जवाफ “यो मेरो बच्चा हो।” भन्ने जवाफले काम बनेन। कुवेत पुलिसले बाउको DNA टेस्ट गर्न लगायो। अर्को अचम्मको कुरो त जसले यो बच्चाको बाउ मै हुँ भनेर स्वीकारे।जिम्मेवारी लिने वचन पनि दिइसके। तर DNA नै मिलेन। अर्थात ती बच्चा तिनको प्रमाणित नै भएन।
ती बच्चाको बाउ हुँ भन्नेले त छुटकारा पाए। खुसी भए। तर ती बच्चाको अब के हुन्छ? बच्चाको आमा दुई बर्ष भन्दा बढी भयो अझै कोमामा छिन। घरमा कुरा गर्दा, “कस्को बच्चा पकि हो? कसरी को संग बसि हाम्लाइ केही थाह छैन। अब हामी त्यस्ताको जिम्मा लिन्नौँ।””भन्छ्न।
अब यी बच्चाको के हुन्छ होला?
