आइतबार रात आधा समय शोरको चर्चाको बीचमा, एक प्रदर्शन गर्ने एक कलाकारले सुडान र प्यालेस्टाइनको झण्डा उठाए। एक कार्यक्रममा सावधानीपूर्वक सुपर बाउलको रूपमा नियन्त्रणको रूपमा नियन्त्रणको रूपमा, उनको अवरोध संक्षिप्त थियो, चाँडै सुरक्षा द्वारा ह्यान्डल गरिएको थियो, र प्रत्यक्ष प्रसारणमा देखाइएको छैन। तर क्षण आफैंमा, क्षणिक रूपमा क्षणिक थियो, गहिरो प्रतीकात्मक थियो।
यसले मुख्य धारा प्लेटफर्महरू द्वारा लगाएको र बोलेको उनीहरूको कथनको सेन्सरशिप मार्फत भ break ्ग गर्नको लागि सुभाषेस र प्यालेस्टिनिसिनियन व्यक्तिहरूको संकल्पलाई झल्काउँदछ। व्यवस्थित दमनको सामना गर्नुपर्दा यसले कसरी व्यवस्थित रूपमा सामना गर्नुपर्यो भन्ने कुराको अर्को उदाहरण थियो, तिनीहरूले प्रणालीमा चक्कारहरू पाएका छन् उनीहरूको आवाज सुनेर।
वास्तवमा, एक बर्ष भन्दा बढी को लागी, सुदती र प्यालेस्टिनीवादी मानिसहरूले बोल्न हर प्रयास गरेका छन्। उनीहरूले विरोध गरे, व्यवस्थित गरेका छन् र उनीहरूको जीवनलाई जोखिममा पार्नका लागि जोखिममा पारे। तर संसारले सुन्न अस्वीकार गर्यो।
यो पहिलो पटक थिएन जब सुपर बाउल उनीहरूको कष्टको जयजयकारको लागि पृष्ठभूमि थियो। गत वर्ष, लाखौं अमेरिकीहरूले राफमा घण्टामा कम्तिमा 67 ple ple pleestinaniansing भने, इजरायली सेनाले कम्तिमा 67 ple प्यालेस्टिनियनहरू मार्दै – 1.4 मिलियन प्यालेस्टिनियनहरू आश्रय थिए। । समय कुनै दुर्घटना थिएन। इजरायललाई थाहा थियो कि अमेरिकन मिडिया ध्यान दिन र हेरचाह गर्न धेरै विचलित हुनेछ।
र हामीमध्ये धेरैजसोकवादीहरू पनि जान्थ्यौं कि हामीले विचलित प्रतिरोध गर्ने तरिकाहरू पत्ता लगाउनु पर्छ। संचालित जान्ने सहकार्यमा मैले एक जारी गरें बिभिन्न प्रकारको सुपर बाउल वाणिज्यिक – एक बेच्न वा कारहरु लाई एक बेच्न तर एक जनाले गाजामा सक्रिय रूपमा बदला लिइरहेको थियो। विज्ञापन, सामाजिक मिडिया मा व्यापक साझा, एक साधारण तर अत्यावश्यक सन्देश: अमेरिका विचलित भइरहेको छ। हामी मनोरन्जनको साथमा, बच्चाहरू हाम्रो कर डलरले मारिरहेका छन्। हामी टोलीहरूको लागि प्रसन्न पार्दै, हाम्रो सरकारले हतियार प्रदान गरिरहेको छ जसले प्यालेस्टाइन घरहरूलाई मास चिहानमा बदल्छ।
रोमीहरूले यसलाई “रोटी र सर्कस” भनेर बोलाए – जनतालाई खुवाऊ र मनोरन्जन र उनीहरू दमन विरूद्ध उठ्नेछन्, वा याद गर्दैनन्। सुपर बाउल आधुनिक अमेरिकाको सबैभन्दा ठूलो सर्कस हो, एक ध्यानपूर्वक हाम्रो देश कोषबाट होशियार भए।
तर त्यहाँ क्षणहरू पनि छन् जुन आइतवार रातको विरोधको प्रदर्शन हुन्छ जसले प्रमाण गर्दछ कि सबैले अलमल्लमा पर्न इच्छुक छैनन्।
जनवरी 1 15, 2024 को आन्दोलनको अनुभवहरू पनि छन् जुन कहिले 40000,000 भन्दा बढी व्यक्तिहरू इजरायलको नरसालीहरू पालेका पालेस्टिनियनहरूको प्रतिस्पर्धाको लागि आपत्ति जनाउने, डीसीमा भेला भयो – जन परिचालनको अभूतपूर्व कार्य। यो एक विरोध थियो जुन देशको राजधानीमा धेरै ऐतिहासिक प्रदर्शनहरूको उपभोग गर्यो – यद्यपि मिडियाले यसलाई मुछिएको थियो। यदि 40000,000 मानिसहरू अरू कुनै पनि कारणको लागि भेला भएका थिए भने, यसले साँझको समाचारलाई नेतृत्व गर्ने थियो, सोशल मिडिया प्रभुत्व र अर्को बिहान हेडलाइन्स भर्यो। तर प्यालेस्टाइनको लागि, मौनता।
यो निरीक्षण गरिएको थिएन। प्यालेस्टाइन लिबर्लाइको लागि कल गर्दै आवाजलाई दमन गर्न यो जानाजानी प्रयास थियो।
प्यालेस्तिन्टवासीहरूले दृश्यताका लागि सधैं युद्ध गर्नुपर्दछ। जब तिनीहरूको आवाजहरू मुख्य महास्टिव प्लेटफर्मको प्लेटफर्महरूबाट रोकिएको छ, तिनीहरूले सोशल मिडियामा लगेका छन्। जब तिनीहरूको विरोधलाई वेवास्ता गरियो, तिनीहरूले ठूला व्यक्तिहरू व्यवस्थित गरेका छन्। जब तिनीहरू मेटिए पछि, तिनीहरूले भुल्न असम्भव बनाएका छन्।
सुडान धेरै तरीकाले यस्तै कथा हो, तर यसको आफ्नै अनुपम विचारहरू छन्। यदि प्यालेस्टाइन जानाजानी सेन्सर गरिएको छ भने, सुडान लगभग पूर्ण रूपमा बेवास्ता गरिन्छ। सुभाषूका मानिसहरू आफ्नो देश नष्ट हुने युद्धमा विनाश भएको छ। लगभग सबै युद्ध अपराध कल्पना गर्न योग्य छ। दुःखकष्टको मापन: हजारौं नागरिकहरू मारिएका थिए, million0 लाख भन्दा बढी मानिस मारिएका छन्, जमिन र अनिकालमा जलाइएको छ। र अझै सुडान पश्चिमी मिडियामा मुश्किलले खुट्टाको फुटनोट बाँकी छ।
सुदीनी कार्यकर्ताहरूले ह्टेटग # अवस्थ्यान्सन, ध्यान दिन विश्वको लागि हताश विद्यमा प्रतिक्रिया गरेका छन्। तर तिनीहरूका चिच्याई, प्यालेस्टाइनवासीहरू जस्तै, बहिराकको चुपचाप भेट्छन्।
सुडानको कथाको दमन मिडिया प्रणालीको परिणाम हो कि केवल राजनीतिक हितोको सेवा मात्र प्राथमिकता दिनेछ। सुडान, युक्रेन वा इजरायलमा नभई पश्चिमी विदेश नीति एजेन्डामा सफासाथ फिट हुँदैन। कभरेजको लागि कुनै प्रोत्साहन छैन। राजनीतिज्ञहरुबाट कुनै रलोले रोइरहेको छैन। सहायताको बाढी छैन। केवल लाखौं मानिस पीडित हुन छोडे। सुडानमा मिडिया ब्ल्याकआउट मात्र उपेक्षा मात्र हुँदैन; यो एक सम्पूर्ण व्यक्ति को इरस मा जटिबलता हो।
र त्यसैले सुडान र प्यालेस्टाइनका लागि, सुपर बाउलमा के भयो केवल असन्तुष्टि मात्र थिएन। यो व्यक्तिहरूको एक लामो परट्राको अंश थियो जुन सबै आधिकारिक च्यानलहरूले उनीहरूलाई असफल भएको खण्डमा मौनताबाट अलग रहनुपर्यो। यो एक अनुस्मारक हो कि मूलधार सुडान र प्यालेस्टाइनको पीडा मेल मेटाउन कत्तिको प्रयास गरे पनि सत्यको माध्यमबाट भाँच्नेछ।
यो सडकमा भाँच्दछ, जहाँ पक्राउ पर्ने, ब्ल्याकलिस्ट र हिंस्रक दमन बाबजुद सयौं हजार मानिसहरूले प्यालेस्टाइनको लागि सयौं हजारौं व्यक्तिहरू। यो सुभाषेस र प्यालेस्टिनियन समुदायहरूमा भाँचिएको छ, जहाँ कार्यकर्ताहरूले आफ्नो जीवनले जोखिममा पार्छ संसारको ध्यान प्राप्त गर्न। यो डिजिटल क्षेत्रका माध्यमबाट फुट्छ जहाँ स्वतन्त्र पत्रकार र फ्रन्ट्रोट आन्दोलन वास्तविक कथा बताइरहेका छन्।
र हिजो राती, यो संसारमा सब भन्दा हेरेको घटना मध्ये एकको चरणमा भाँच्यो।
यस लेखमा व्यक्त गरिएको विचारहरू लेखकको आफ्नै हुन् र अल आपूर्राको सम्पादकीय अडान झल्काउँदैन।
