अहंकारको मूल्य : रामधुनीको राजनीतिक भविष्य संकटमा ?
रामधुनी नगरको पछिल्लो राजनीतिक घटनाक्रमले एउटा गम्भीर सन्देश दिएको छ—समुदायभन्दा ठूलो कोही हुँदैन, संगठनभन्दा ठूलो कुनै व्यक्ति हुँदैन। नेपाली कांग्रेसको १५औँ महाधिवेशनअन्तर्गत सम्पन्न नगर कार्यसमिति निर्वाचनको नतिजाले केवल नयाँ नेतृत्व चयन गरेको छैन, यसले रामधुनीको राजनीतिक यथार्थलाई पनि उजागर गरेको छ।
सभापति पदमा थारु समुदायका दुई प्रभावशाली नेताहरू महेश कुमार चौधरी र नवीन कुमार चौधरी प्रतिस्पर्धामा उत्रिए। प्राप्त मत परिणामले थारु समुदायभित्रको राजनीतिक आधार विभाजित भएको संकेत गरेको छ। यही परिस्थितिमा लेखनाथ बास्तोलाले १०७ मतसहित विजय हासिल गरे। लोकतान्त्रिक प्रक्रियामा यो स्वाभाविक परिणाम भए पनि यसले समुदायगत एकता, नेतृत्व हस्तान्तरण र राजनीतिक दूरदृष्टिका विषयमा बहस जन्माएको छ।
रामधुनी केवल एउटा नगरपालिका होइन, यो थारु समुदायको ऐतिहासिक, सांस्कृतिक र सामाजिक पहिचानसँग जोडिएको भूगोल हो। राष्ट्रिय जनगणना २०७८ अनुसार कोशी प्रदेशमा २ लाख ९ हजारभन्दा बढी थारु जनसंख्या रहेको छ। यस्तो अवस्थामा समुदायभित्रको राजनीतिक विभाजन केवल संगठनको आन्तरिक विषय मात्र होइन, दीर्घकालीन प्रतिनिधित्व र पहिचानसँग जोडिएको प्रश्न पनि हो।
नेतृत्वको वास्तविक मूल्य पद प्राप्तिमा होइन, आवश्यक पर्दा त्याग गर्न सक्ने क्षमतामा हुन्छ। विगतका पद, जिम्मेवारी र योगदान महत्वपूर्ण हुन सक्छन्, तर तिनलाई भविष्यको नेतृत्व हस्तान्तरण रोक्ने आधार बनाइनु राजनीतिक परिपक्वताको संकेत मानिँदैन। संगठनलाई बलियो बनाउने कि व्यक्तिगत महत्वाकांक्षालाई प्राथमिकता दिने भन्ने प्रश्नमा नेतृत्वको असली परीक्षा हुन्छ।
रामधुनीको राजनीति अहिले एउटा महत्वपूर्ण मोडमा उभिएको छ। आगामी स्थानीय तह निर्वाचन, समुदायगत प्रतिनिधित्व र नयाँ पुस्ताको नेतृत्व विकाससँग यस निर्वाचनको प्रभाव जोडिएर हेर्न थालिएको छ। यदि नेतृत्वले आत्मसमीक्षा गर्न सकेन भने समुदायको सामूहिक शक्ति क्रमशः कमजोर बन्ने जोखिम रहन्छ।
यसबीच निवर्तमान सभापति सुदिप अधिकारीले अनुभव र नयाँ पुस्ताबीचको सेतु बन्ने आवश्यकता औंल्याएका छन्। निर्वाचनपछि राजनीतिक प्रतिस्पर्धाभन्दा माथि उठेर लोकतान्त्रिक संस्कार, सहकार्य र आत्मीय सम्बन्धलाई प्राथमिकता दिनुपर्ने उनको सन्देश सकारात्मक पक्षका रूपमा लिन सकिन्छ।
तर अन्ततः प्रश्न कसले जित्यो भन्ने होइन। प्रश्न यो हो—रामधुनीले के गुमायो, र भविष्यका लागि के सिक्यो?
यदि नेतृत्वले अहंकारभन्दा सहकार्य, पदभन्दा संगठन र व्यक्तिभन्दा समुदायलाई प्राथमिकता दिने पाठ सिक्यो भने यो निर्वाचन भविष्यका लागि एउटा महत्वपूर्ण मोड बन्न सक्छ। तर यदि पुरानै प्रवृत्ति, गुटबन्दी र व्यक्तिगत महत्वाकांक्षा हाबी रह्यो भने यसको मूल्य केवल एक चुनावले होइन, आगामी पुस्ताले समेत चुकाउनुपर्नेछ।
अहंकारले इतिहास निर्माण गर्दैन, इतिहास त त्याग, दूरदृष्टि र एकताले निर्माण गर्छ।
रामधुनीको भविष्य कुनै एक व्यक्तिको जित वा हारमा निर्भर छैन। त्यो निर्भर छ—नेतृत्वले अहंकार रोज्छ कि एकता, स्वार्थ रोज्छ कि समुदाय, पद रोज्छ कि इतिहास। समयले दिएको यही प्रश्नको उत्तरले रामधुनीको आगामी राजनीतिक दिशा निर्धारण गर्नेछ।
— सम्पादकीय
पूर्वी पहिलो खबर
rdcreationonline.com
