कथा : नचिनेको आफन्त; रिदम खतिवडा

कथा  : नचिनेको आफन्त    
दशैँमा मावल जान त कसलाई मनपर्दैन र? दशैँको नाम सुन्दै एउटा यस्तो खुसीको अनुभूति हुन्छ कि कुरै नगरौँ। खुसीको लहर कसले थाम्न सक्ने कुन्नी? दशैँमा घरमा टीका लाएर मावल जान प्रस्थान गरे तर मावल जाने गाडी पनि कति सजिलो छ मेरो त “साइराम” नाम त पुर्ब पश्चिमका कुन मान्छेले सुनेका छैनन् र? म गाडीमा चढ्न साथ अलि पर पुगे पछि एक जना अधबैंसे मान्छे चढ्यो। होइन अगाडिको सिट नदेखेको हो कि मेरै छेउमा बस्न रहर लागेको हो पत्तै भएन। त्यो अपरिचित मान्छे आएसी झ्यालको सिटमा बस्छु भन्यो तर म त झ्यालको सिट के छोड्थेँ र ?  अर्को सिट छोडिदिएँ। उसले मलाई एकैछिन नियालेर हेर्यो। मनैमन सोच्न थालेँ “मेरो अनुहारमा केही लाग्यो कि क्या हो हेरेको हेरै गर्छ त”,  “होइन के छ हालखबर रिदम?” उसले भन्यो, म अचम्मित भएँ,कहिले नदखेको मानिस को हो तपाईँ भनी मैले प्रश्न गरेँ।
उत्तर अनौठो थियो,” तिम्रो आफ्न्त”यो वाक्य सुन्न साथ मलाई सबै आफ्न्तजनको स्मरण भयो।तर,मैले चिन्न सकिन चिनिन भन्न पनि सकिन। म अलमल्ल परे तर त्यो मान्छेको बोलीले मलाई आकर्षित गर्यो। हामीबीच न कुनै नाता नै थियो, न परिचय वा कुनै स्वार्थ नै थियो। तर त्यो मान्छेको व्यवहारले मलाई आफ्नै आफन्तको अनुभूति गरायो।न बुबा पट्टीको कोहि हो न आमा पट्टीको मैले त चिन्नै सकिन फेरि त्यो मान्छेले मलाई राम्रो सगँ चिन्थ्यो।त्यसैले मैले त्यो मान्छेलाई “नचिनेको आफ्न्त” भनी  मनै मन उपाधी नै दिए।
यसो हेर्दा गहुँ गोरे थियो भने आँखा चै कृष्ण झै  कमल नयन थियो। बोली भने सुनी राखौँ जस्तो चाल हेर्दा हेरिरहुँ जस्तो साँच्चै,अपरिचित भएपनी मलाई उसको चरित्रले आकर्षित गर्‍यो।
मानिसहरु भन्थे नचिनेको मान्छेसगँ अलि टाढा नै बस्नु।तर मान्छेको प्रवृत्ति त हो म त त्यो मान्छेको कुरामा मख्खै भएँ।यति मात्र हो कि उनले आफ्नो परिचय मात्र दिएनन्।
कुरा गर्दै जादाँ यती खुशी लाग्यो कि उ पनि पोर्तुगल कै समर्थक रहेछ। भर्खर १५ बर्ष पुगेको म आइफोन हेर्दा त गाडीमा फोटो खिच्ने उत्सुक्ता जाग्यो। मेरो सौभाग्य, सोचलाई बोलीमा ल्याउनुभन्दा अघि फोटो खिचुम भनी त्यो मानिसले आफैँ भन्यो। एकछिन अझै कुरा गर्दै जादाँ उसको गन्तव्य इटहरी आइपुग्यो।  उ मसगँ बिदा मागी गाडीबाट झर्‍यो।
साच्चै, भन्दा अपरिचित ब्यक्तिले  मलाई आफ्न्तको अनुभुती गरायो। येसो सोचे मैले दिएको उपाधी गलत त थिएन।न भगवान न कोहि मैले येस्तो आकर्षित मानिस त भेटेकै थिइँन। यो रमाइलो भनुम कि आश्चर्यजनक पल म जिन्दगीमा भुल्न सक्दिन होला।  त्यो अपरिचित अफन्तको बारेमा सोच्दासोच्दै ४ घन्टाको यात्रापछि बल्ल मावल आईपुगे। मावल आउने बित्तिकै यति गलेको थिएँकी झोला बिसाउन साथ ढल्केको मात्र के थिएँ  भुसुक्क निदाएँ ।
तर अहिले पनि लागिरहन्छ कि आखिर त्यो ‘नचिनेको आफन्त’ चैँ को थियो होला?
रिदम खतिवडा
   महेन्द्र मा.वि.,    बराहक्षेत्र -६, चक्रघट्टी